Een vriend, een biljarter en bijzonder mens is niet meer. De stilte valt ons zwaar.

Bedankt dat ik met jullie mocht biljarten

Dan ga je eens een weekendje weg om je verjaardag te vieren met z’n tweetjes en dan is het niet vreemd als je gebeld wordt. Alleen de boodschap die je krijgt is er een die van je sokken blaast. Nico Kraakman is plotseling overleden, iets wat niet paste in de vooruitzichten, die waren toch van andere aard. Je wordt stil en draait je om, wat is er ? vraagt m’n vrouw, ik vertel en ook zij wordt stil.

Mopperkont met hart van goud

Kijk je dieper in de mens dan ontdek je vaak een andere schoonheid, we oordelen vaak en denken niet na. Hij had zo’n schoonheid, soms rauw en dan weer ruw maar ook zacht en teder op plaatsen waar nodig en gewenst. Persoonlijk heb ik wel eens een woordje gewisseld, “ik ga wel naar huis” zij hij eens. Draaide zich om en keek nog ’n keer, waarop ik zei “je kunt ook nog een biertje krijgen” dan praten we er nog even over, en hij kwam weer terug. Het gesprek kwam tot een goed einde en met glimlach verliet hij het sportcafé. De volgende dag bracht hij een zakje sperziebonen die gedopt en wel zo in de pan gedeponeerd konden worden, Nico ten voeten uit.

Lastige tegenstander

Zo werd hij op de biljarttafel ervaren, hij vocht voor wat hij waard was en menigeen had daar moeite mee. Het gekke is dat als je tegen een grote voetbalclub moet spelen als kleine club zijnde, dan calculeer je het verlies gewoon in en probeer je de huid zo duur als mogelijk te verkopen. Nico was zo’n “kleine club” hij verkocht zijn huid altijd duur. Dat de tegenstander er van te voren al moeite mee had maakte hem niets uit. Ik vecht voor mijn vereniging en daar waar ik punten kan pakken daar zal ik het niet laten. Maar….. na de wedstrijd altijd respect voor zijn tegenstander.

Anekdote

Marieke Schigt opperde op een maandagavond dat ze in de lach zou schieten als hij weer eens zou mopperen tijdens z’n partij. En warempel de avond kwam. Nico gaat aan de gang en na een paar beurten is het mopperen niet van de lucht. Marieke schiet in de lach, Nico “boos”, schei uit!! Nico nog meer mopperen en Marieke nog harder lachen. Keu gaat aan de kant, shag wordt gepakt en Nico verdwijnt, hilariteit alom. 2 minuten later is hij weer in de zaal, ik zal me inhouden hoor!! en star weer aan de tafel.

Geridderd en geëerd

Dat werd hij op een mooie en bijzondere wijze. Bij de KNBB, “zijn KNBB” hebben ze dat enorm leuk en gewaardeerd gedaan met bloemen voor Gerda zijn vrouw. Nuchter en innerlijk best nerveus nam hij de versierselen in ontvangst. Zo trots als een pauw en toch weer gewoon, Nico ten voeten uit. Dat ze dan ook nog eens regelen dat Zijne Majesteit het behaagd is dan een kers op de taart. Volgens mij liep hij 3 x de Oosterstraat op en neer, zo trots.

Taken overdragen

Ook ik zag m’n kans schoon wat taken van hem over te nemen en samen kwamen we een heel eind. Nieuwe lakens en ballen regelde hij altijd, nu ik. ’s zomers als de zaal leeg was zette hij de tafels en de poten in de was, ze glommen als spiegels. Elke ochtend tussen 7 en 8 kwam hij een half uurtje en deed onderhoud, zaal stofzuigen en poetsen. Je kon aan hem merken dat het zwaarder werd maar je hoorde hem nooit. Schoonmaakster aangesteld, ook deze samenwerking ging met “gemopper” van start maar vloeiend over in andere handen. Wat een bijzondere man!!

Vriendschap met bijzondere man

De titel spreekt voor zich en is een waarheid die klinkt als een klok. Ik heb een bijzonder mens leren kennen en waarderen, slik een paar keer en plengde een traan. Neen ik schaam mij niet te zeggen dat ik deze man zal missen, waarom zou ik. De wereld heeft mensen nodig die rauw of ruw danwel zacht en teder kunnen zijn, opkomen voor de kleine man en zeggen waar het op staat. Nico, die ging voor niemand uit de weg.

Gerda, Jos en Petra, bedankt dat wij als vereniging hem zo vaak en zoveel mochten “lenen” we zullen hem missen.

wij wensen jullie sterkte in deze moeilijke tijd,

Ruud Schigt